പൊട്ടിച്ചിതറിയ വീഥികളിൽ പുകയായി കരച്ചിൽ,
പൊൻസ്വപ്നങ്ങൾ ചാരമായ് വീണൊരു മനുഷ്യരാവിൽ.
തോക്കിൻ ശബ്ദം മൂടിയപ്പോൾ അമ്മമാരുടെ പാട്ട്,
യുദ്ധമെന്ന തീക്കനൽ കവർന്നെടുത്തു നാളെയൊട്ടാകെ.
കുഞ്ഞിൻ കണ്ണിൽ ഭയമാത്രം, കളിപ്പാട്ടം മറഞ്ഞു,
സ്നേഹത്തിൻ പച്ചപ്പുകൾ രക്തനിറം ധരിച്ചു.
ജയം തേടി പോരാടുമ്പോൾ തോൽക്കുന്നത് മനുഷ്യൻ,
ശാന്തിയെന്നൊരു പൂവ് മാത്രം നിലനിൽക്കും അവസാനം.
വീടുകൾ ചാമ്പലായ്, ഗ്രാമം ഒരു നിശ്ശബ്ദ ശ്മശാനം,
പട്ടിണിയും കണ്ണീരും മാത്രം ബാക്കിയാം സമ്പാദ്യം.
അതിർത്തിരേഖകൾ വരച്ചവർ മറന്നുപോയൊരു സത്യം,
ഒരേ ചോര, ഒരേ വേദന, ഒരേ മനുഷ്യഹൃദയം.
വാളുകൾ കലപ്പയായ് മാറ്റാൻ ലോകം പഠിച്ചീടേണം,
കുഞ്ഞുങ്ങൾ ചിരിക്കും നാളെ നമ്മൾ പണിതീടേണം.
വെറുപ്പിന്റെ വിത്തുകൾ വിതയ്ക്കാതെ സ്നേഹം നട്ടീടാം,
ശാന്തിതൻ വെൺപ്രാവുകളെ വാനിലുയർത്തീടാം.