ഒരിക്കൽ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അമീൻ എന്നൊരു വിദ്യാർത്ഥി ഉണ്ടായിരുന്നു. പഠനത്തിൽ വളരെ മിടുക്കനായിരുന്നില്ലെങ്കിലും, സ്വപ്നങ്ങൾ നിറഞ്ഞ മനസ്സായിരുന്നു അവന്റേത്. സ്കൂളിലേക്ക് പോകാൻ അവൻ ദിവസവും രണ്ട് കിലോമീറ്റർ നടന്ന് പോകും. വഴിയിലുടനീളം മരങ്ങളും പുഴയും പക്ഷികളുടെ പാട്ടും അവന്റെ കൂട്ടുകാരായിരുന്നു.
അമീന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടപ്പെട്ട വിഷയം ശാസ്ത്രം ആയിരുന്നു. ഒരുദിവസം വലിയ ശാസ്ത്രജ്ഞനാകണമെന്നായിരുന്നു അവന്റെ സ്വപ്നം. പക്ഷേ വീട്ടിലെ സാഹചര്യം വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു. ഉപ്പ ഒരു കൂലിപ്പണിക്കാരനും ഉമ്മ വീട്ടുജോലിക്കാരിയുമായിരുന്നു. പലപ്പോഴും പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങാൻ പോലും പണം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എങ്കിലും അമീൻ ഒരിക്കലും നിരാശനായില്ല. രാത്രി വൈകുവോളം മണ്ണെണ്ണവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവൻ പഠിച്ചു. പഴയ പുസ്തകങ്ങളും പത്രക്കടലാസുകളും അവന് അറിവിന്റെ ഖനികളായിരുന്നു. ലൈബ്രറിയിലെ പുസ്തകങ്ങൾ അവൻ ആവർത്തിച്ചു വായിച്ചു.
ഒരു ദിവസം സ്കൂളിൽ ശാസ്ത്രമേള പ്രഖ്യാപിച്ചു. എല്ലാവരും വലിയ വലിയ മോഡലുകൾ തയ്യാറാക്കുമ്പോൾ അമീന് ഒന്നും ഉണ്ടാക്കാൻ സാധിക്കില്ലെന്ന് തോന്നി. വിലയേറിയ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങാൻ അവന്റെ കയ്യിൽ പണമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ അവൻ തളർന്നില്ല.
പുഴക്കരയിൽ നിന്ന് പഴയ പ്ലാസ്റ്റിക് കുപ്പികളും കാർഡ്ബോർഡും ശേഖരിച്ച അമീൻ, അതുപയോഗിച്ച് മഴവെള്ള സംഭരണ സംവിധാനം എന്നൊരു ചെറിയ മോഡൽ നിർമ്മിച്ചു. വീടുകളിലെ മേൽക്കൂരയിൽ വീഴുന്ന മഴവെള്ളം എങ്ങനെ സംഭരിച്ച് ഉപയോഗിക്കാമെന്ന് ആ മോഡൽ കാണിച്ചുതന്നു.
മേളയുടെ ദിവസം പലരും അമീന്റെ മോഡൽ കണ്ട് അതിശയിച്ചു. ലളിതമായിരുന്നെങ്കിലും അതിൽ ഒരു വലിയ സന്ദേശമുണ്ടായിരുന്നു — വെള്ളം സംരക്ഷിക്കൂ. ഒടുവിൽ വിധികർത്താക്കൾ അവനെ ഒന്നാം സമ്മാനത്തിന് തിരഞ്ഞെടുത്തു.
അന്ന് സ്കൂൾ വേദിയിൽ നിന്ന് സമ്മാനം വാങ്ങുമ്പോൾ അമീന്റെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷത്തിന്റെ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഉപ്പയും ഉമ്മയും അഭിമാനത്തോടെ അവനെ നോക്കി നിന്നു. അധ്യാപകർ അവന്റെ കഴിവിനെ പ്രശംസിച്ചു.
ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം അമീൻ ഒരു കാര്യമാണ് മനസ്സിലാക്കിയത് — വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ പണമല്ല വേണ്ടത്, ആത്മവിശ്വാസവും കഠിനാധ്വാനവുമാണ് വേണ്ടത്. ദാരിദ്ര്യം ഒരിക്കലും സ്വപ്നങ്ങൾക്ക് തടസ്സമല്ല. മനസ്സിൽ ഉറച്ച ലക്ഷ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഏതു വഴിയും വിജയത്തിലേക്ക് നയിക്കും.